Toczeń rumieniowaty (LE – lupus erythematosus) jest złożoną chorobą obejmującą kilka różniących się od siebie jednostek. Podstawą zaburzeń są dysfunkcje o podłożu autoimmunologicznym, których przyczyna jest nie do końca poznana. Złożone mechanizmy obejmujące predyspozycje genetyczne, promieniowanie UV, reakcje na infekcje, zmiany temperatury i inne, prowadzą do powstawania autoprzeciwciał uszkadzających tkanki gospodarza.
Podział
1. CCLE – przewlekły skórny toczeń rumieniowaty (chronic cutaneus lupus erythrematosus)
Inaczej DLE (discoid LE) – najłagodniejsza postać, ograniczona tylko do skóry, bez zmian narządowych
2. SCLE – podostry skórny toczeń rumieniowaty (subacute cutaneus lupus erythrematosus)
Oprócz zmian skórnych występują ograniczone objawy narządowe (stawy. mięśnie, nerki)
3. SLE – układowy toczeń rumieniowaty (systemic lupus erythrematosus)
Postać najcięższa, dominują zmiany narządowe, mogące doprowadzić do ciężkich komplikacji.
Rozpoznanie
Podstawą rozpoznania są charakterystyczne zmiany skórne m.in. rumień w kształcie motyla na twarzy, nadwrażliwość na światło słoneczne, zmiany narządowe, zaburzenia morfologiczne krwi, zmiany w badaniu histopatologicznym, pojawienie się przeciwciał ANA (przeciwciała przeciwjądrowe).
Rokowanie
Współczesna medycyna dość dobrze radzi sobie zarówno z wykrywaniem jak i leczeniem tocznia. W najcięższej postaci czyli w SLE, odsetek 5 letnich przeżyć wynosi ponad 90%.